Liefde is loslaten …

De keuze maken om te blijven groeien is niet makkelijk.

Sinds ik gestart ben met mijn spirituele ontwikkeling en bewuster in het leven sta, heb ik al vaak ‘moeilijke’ beslissingen genomen. En ik merk dat elke keer ik weer een verandering of groeispurt doormaak, het belangrijk is dat ook alles wat en wie mij omringt meegaat met mij. En dat kan best confronterend zijn. Niet alles en iedereen kan mee evolueren. En met ‘wat mij omringt’, heb ik het over objecten, mijn woning, kledij, voeding, relaties met mensen en dieren, enz … om werkelijk alles in mijn leven.

Als iets met jou resoneert, dan voelt het goed.

Dan heb je het gevoel dat alles vanzelf gaat, dat je geen woorden nodig hebt om elkaar te verstaan, dat het ‘klopt’. Aan de andere kant, als het niet meer resoneert, en je iets ontgroeid bent, dan krijg je het gevoel dat het opeens niet meer ‘past’ bij jou. En dat voel je in relaties, dat voel je met je huis, dat voel je met je voeding, je kledij, enz … en ook met jouw dieren. Het lijkt dan alsof je opeens een andere taal spreekt, alsof je er gewoon niet meer in slaagt om elkaar te begrijpen ook al doe je de nodige inspanningen.

Eigenlijk kan je alles in jouw leven bekijken als een ‘relatie’ of zelfs als een soort ‘contract’.

Eens de aantrekking verdwijnt dan wil dat zeggen dat je alle lessen hebt geleerd. Met mensen en dieren gaat het dan om ‘zielscontracten’ die je onderling hebt met elkaar. Daarin staan de lessen die je hier op aarde van elkaar wou leren. En eens die lessen zijn geleerd, dan is het contract ook ten einde. Het klinkt misschien nogal formeel om het zo te beschrijven, maar dit is hoe het werkt. En het vraagt moed om aan het einde van het contract die persoon of dat dier los te laten en te kiezen voor iets wat beter is voor jou én voor de andere. Want vaak ‘voel’ je het wel zo aan, maar in de realiteit lijkt het vaak niet zo. Loslaten en de controle opgeven is nu eenmaal niet makkelijk voor ons mensen. Want het is onvoorspelbaar en je hebt geen houvast meer. Daarom blijven vele mensen ook té lang verbonden met datgene wat niet meer met hun resoneert, wat niet meer bij hen past. Maar weet dat dat jouw groei tegenhoudt en ook van de andere. Uiteindelijk wordt niemand daar gelukkiger van.

Door de jaren heen heb ik veel van mijn dieren geleerd, maar ik heb er ook veel laten gaan.

Soms omdat de omstandigheden in mijn leven dat vroegen, maar ook omdat we niet meer op dezelfde frequentie zaten. Dieren loslaten moet je doen voor hen én voor jezelf. Want dieren komen in jouw leven om jou dingen te leren. En niet alle dieren zijn er voor eeuwig en altijd. Dat weet ik nu. Het vraagt van dieren dat als jij groeit, dat ze met jou meegaan. En niet elk dier heeft die capaciteiten, of heeft daarvoor ingetekend. Elk dier is zoals het is, en daar moet je dan ook respect voor hebben.

Als je jouw dier bent ontgroeid, maar jouw dier toch bij je houdt, dan hou je zowel jezelf als jouw dier tegen. En diep vanbinnen voel en weet je ook dat het jullie beiden niet meer die vervulling brengt.

Wat is het toch dat het zo moeilijk maakt om los te laten.

Waarom willen we persé dieren houden eens we ze hebben? Dit komt omdat we geleerd zijn dat eens je een dier hebt, je dat ook gewoon ‘moet’ houden. Het zijn overtuigingen, conditioneringen en bangmakerij van anderen die we voor waar hebben aan genomen. Men hoort vaak “Een dier heb je niet voor even, maar voor het leven”. En als je dan toch een dier wegdoet, dan wordt je direct scheef bekeken. Net zoals zovele andere overtuigingen die door angst, controle en onwetendheid de wereld worden ingeslingerd, en diep in ons vastzitten, moeten we ons de vraag stellen of dit wel écht zo is? Ben je werkelijk een slecht mens als je kiest voor iets beters voor jou én iets beters voor jouw dier? Het wordt tijd dat dit taboe wordt doorbroken! Want niemand kan voor jou uitmaken wat jou vervulling brengt. Enkel jij weet dat!

Eigenlijk is het helemaal niet zo moeilijk als je wel zou denken.

Je kan het gewoon vanuit een ander perspectief gaan bekijken. En onze emoties, ook al horen die erbij, niet het voortouw laten nemen op de beslissing om een dier te houden of om het los te laten.

Natuurlijk willen we allemaal, als we de verbintenis aangaan om een dier in huis te halen, dat het dier voor altijd bij ons blijft. En dat is ook een goed uitgangspunt. Maar het is belangrijk dat we beseffen dat de enige constante in ons leven verandering is. En dat uit zich werkelijk op alle vlakken in ons leven. Of we dat nu willen of niet.

En dat is confronterend, het is buiten onze comfortzone en voelt ongemakkelijk aan.

Ons ego vindt dat niet leuk, want die blijft het liefste in het gekende en voorspelbare. Maar het is goed om regelmatig te kijken of zowel jij als jouw dier nog écht gelukkig zijn. Of het nog voor jullie beider hoogste goed is om in die connectie te blijven.

Want het kan het zijn dat jullie tijdelijk op een andere frequentie zitten. En als dat zo is, dan zal het jou helpen om in en naar jezelf te gaan kijken. Wat toont mijn dier mij? Wat wordt er gespiegeld? En eens er die bewustwording is van datgene wat in jezelf mag aangekeken en geheald worden, kan je vaak terug verder. Je maakt een shift en zit weer op dezelfde lijn. Zo been je elkaar telkens weer bij.

Soms is de eindlimiet bereikt

Maar het kan ook dat in de connectie met jouw dier de eindlimiet is bereikt. Als jij blijft groeien en jouw dier kan niet meer mee dan is het ‘contract’ ten einde. Dan heb je alle lessen geleerd die je van jouw dier mocht leren. Dan moet je moedig zijn en durven loslaten.

Als je dat niet doet, dan zal je tegen allerlei obstakels blijven aanlopen met jouw dier en in het beste geval zal je een soort van ‘onvervuld’, knagend gevoel hebben vanbinnen. Het kan zelfs dat jouw dier er zelf voor kiest om de connectie te beëindigen als jij het niet doet. Dan wordt een dier ziek of sterft. Of er worden omstandigheden gecreëerd die ervoor zorgen dat ze niet meer ‘kunnen’ bij jou blijven. En dat lijkt me ook niet echt eerlijk toch?

Het is lastig …

Ik weet het, het is lastig. Het is voor ons mensen moeilijk. En geloof me, ook nog voor mij. Dit type beslissingen zijn gewoon niet leuk om te nemen. Maar door los te laten ontstaat er ook weer ruimte voor andere dingen, mensen en dieren om jouw leven binnen te komen die beter passen bij jouw energetische frequentie. En die weer een eind mee kunnen met jou op jouw pad of misschien zelfs voor altijd.

Loslaten is gewoon liefde.

Ik heb het zelf ook al vaak meegemaakt.

En misschien kan je het beter plaatsen als je mijn verhaal hoort? Anderhalf jaar geleden kocht ik een gevlekte merrie. En ze was alles wat ik me kon wensen. Ik kon makkelijk communiceren met haar en ik was helemaal verliefd op haar. Maar na een aantal maanden liep ik tegen heel wat zaken met haar aan. En ondanks het aan mezelf werken, het bewust met haar omgaan, ‘werkte’ het gewoon niet meer tussen ons. En ik verstond het maar niet. Waarom moest ‘ik’ dat tegenkomen? Waarom lukte het maar niet meer met haar? Enz… Ik had in de korte periode dat ik haar had in een recordtempo een sprong gemaakt in mijn eigen groei … en mijn paard was hier niet op aarde om verder met mij door te groeien.

De keuze …

Ik had toen de keuze. Doorbijten in een situatie waar we beiden niet blijer van werden en die met momenten gevaarlijk was, of de beslissing maken om een geschiktere thuis voor haar te zoeken. Ik heb met veel verdriet gekozen voor het laatste. Maar toen ik zag met welk gemak de nieuwe eigenaar met haar kon omgaan, wist ik dat het goed was. Ze zaten namelijk wèl op dezelfde frequentie.

Zij moest die periode in mijn leven zijn om dingen van mij te leren en ik van haar, maar het was nu eenmaal een contract van korte duur.

Een nieuwe zoektocht …

Ik ging terug op zoek naar een paard, want zonder paardenmaatje, dat zag ik niet echt zitten. Bij een fokker ging ik in 1e instantie kijken naar een ander paard, maar ik kocht uiteindelijk Goldy. En ik voelde opnieuw dat vervullende gevoel, een blanco blad, zij zou het paard worden dat met me zou kunnen blijven meegroeien. Ik kreeg ook tekens van het Universum dat zij diegene was die ik mocht kopen.

Verbindingsritueel van de Indianen

Ik heb ooit gelezen dat Indianen vroeger, eens ze hun paard hadden getemd, een vlecht in de manen van hun paard vlochten met veertjes erin. Om zo aan te tonen dat dit hét paard was waar ze een unieke connectie mee hadden. En vanaf het begin heb ik steeds een vlecht gemaakt in Goldy’s manen. Het symboliseerde voor mij de hechte band die we hadden en de verbondenheid die ik voelde met haar.

Goldy is een super lief paard. We hebben ups en downs gekend, maar ik heb zoooveel van haar geleerd. Ze bracht me heel waardevolle lessen bij en daar ben ik haar eeuwig dankbaar voor. Goldy is een hele tijd met mij meegegaan en ik met haar. Want telkens ze mij iets toonde, vroeg het ook van mij om hier het nodige innerlijke werk rond te doen. En geloof me, ik ben heel vaak op weerstand gebotst in mezelf. Maar door haar ben ik ook enorm gegroeid. Telkens ik dacht dat ik er was, wees ze mij weer op iets wat mocht aangekeken worden. Door haar heb ik geleerd om op een gans andere manier met paarden om te gaan. Om te leren luisteren, mijn paard een stem te geven, om nog beter energetisch aan te voelen en te verbinden en nog zoveel meer.

Mijn verwachtingen evolueren ook …

Maar ik besef nu dat door zoveel te groeien, ook mijn realiteit, mijn verwachtingen en mijn doelen zijn veranderd. Waar ik voorheen iets anders wou, wil ik nu vrijheid ervaren, samen met mijn paard.

En Goldy heeft dat niet in zich. Zij kan mij dat niet geven. En het zou egoïstisch zijn van mij om dat van haar te verlangen en haar toch te houden. Meer nog, we zouden tegen allerlei obstakels aanlopen omdat het nu eenmaal voorbestemd is om te eindigen. Hoe mooi en lief ze ook is en hoeveel ik ook van haar hou (en dat is superveel!). Ze is nu eenmaal wie ze is en heeft net als elk dier ook haar eigen karakter en haar genetische blauwdruk. En dat is oké.

Toen ik mijn beslissing daadwerkelijk had genomen, want ik heb er wel even over gedaan, ben ik naar haar toegegaan. Ik nam de vlecht die ik steeds weer in haar manen had gevlochten in mijn handen en heb hem losgemaakt. En terwijl ik dat deed zei ik tegen haar: “Ik laat jou los, in liefde, zodat je jezelf weer kan openstellen en je energetisch kan verbinden met een andere eigenaar die jou kan geven wat jij nodig hebt.” Ze keek me even aan met haar prachtige Bambi ogen en ging toen verder met eten. Tranen welden op in mijn ogen, maar ik voelde diep vanbinnen dat ik de juiste beslissing had gemaakt.

Ik ben er nu wèl klaar voor!

Ik ben nu klaar voor een paard dat stabiel en gegrond is. Voor een paard dat zelfvertrouwen en moed uitstraalt. Een ‘wijs’ paard, een ziel die me heel veel kan leren. Een paard dat ik voorheen nooit zou hebben aangedurfd. Ik weet nog niet waar het mij zal brengen, of welk paard nu op mijn pad zal komen, maar ik vertrouw erop dat het komt. En dat het mij zal brengen wat ik verlang.

Heb jij ook hulp nodig met jouw dier? Loop je tegen dingen aan? Dan kan ik jou helpen! Kijk snel op mijn website en ‘voel’ vooral waarmee ik jullie nu kan helpen en ondersteunen: indigosouls

Liefs,
Sarah 💓

PS: ik heb er altijd al van gehouden om mensen en dieren te helpen, dus graag zou ik ook jou willen ondersteunen. Ik wil jou tonen dat door je open te stellen en ‘out of the box’ te denken, je zoveel meer kan bereiken in je leven dan je zelf denkt te kunnen verwezenlijken. Je bent niet alleen!